(บน)ถ่ายที่โลหะปราสาท วัดราชนัดดา ภาพนี้ก็ต้องรอให้คนเดินหลบไปก่อน นานอยู่เหมือนกัน เพราะวันที่ไปคนเยอะอยู่ แต่แปลกที่ไม่มีใครมาถ่ายมุมนี้เลย
| กล้องดิจิตอลตัวแรกที่ใช้คือ sony cyber-shot DSC-P10 ปัจจุบันที่ใช้ คือ Panasonic Lumix DMC- FZ28 เวลาไปไหนมาไหน ผมจะพกไปทั้งสองตัว ตัวแรกนี่ใส่กระเป๋ากางเกงได้เลย เวลาไปเที่ยวที่ไหนเกิดอยากไหว้วานเพื่อนฝูงให้ถ่ายรูปตัวเองกับครอบครัว ก็จะใช้กล้องตัวนี้ เพราะใช้งานง่ายดี
ส่วนเจ้า lumix ผมก็บ้าบอ ปรับโน่นนี่ถ่ายไปเรื่อยตามประสา เพราะมันพอจะมีอะไรให้มืออยู่ไม่นิ่ง สามารถปรับอะไรเล่นได้เยอะอยู่เหมือนกัน ก็แนะนำเพื่อน ๆ นะครับว่า การให้กล้องคนอื่น เพื่อถ่ายรูปตัวเราเอง ค่อนข้างเสี่ยงสำหรับคนรักกล้อง เช่น เสี่ยงต่อการที่เพื่อนทำกล้องหล่น ผมเคยให้คนที่ไปเที่ยวด้วยกันถ่ายให้ เขาบอกว่า เอ้า ยิ้มหน่อย ทำไมไม่ยิ้มเลย ผมไม่กล้าบอกว่า ยิ้มไม่ออกเพราะกำลังเกิดอาการวิตกจริตว่าเอ็งจะทำกล้องข้าหล่นหรือเปล่าว่ะ
แนวการถ่ายภาพ
ถ้าจะว่าไปแล้วจนเดี๋ยวนี้ยังหาแนวตัวเองไม่เจอ มั่วไปทุกแนวก็ว่าได้ แบบโบราณว่ารู้แบบเป็ดน่ะครับ แต่ไม่เด่นหรือเก่งอะไรซักอย่าง ก็เรียกว่าแนวสัพเพเหระก็แล้วกัน แต่ ก็ตั้งใจเท่าที่สติปัญญาและสังขารจะอำนวยว่า ต้องถ่ายให้ได้ดีที่สุดตามความคิดและความรู้ของเราเท่าที่มีกระจิ๊ดริ๊ดกระ จ้อยร่อย คนอื่นมองแล้วชอบก็ดีใจ วิจารณ์มาก็ดีใจ แนะนำมาก็ดีใจ ไม่ชอบเลยก็ยังดีใจ สรุปคือ แค่มีคนมาดูก็ดีใจแล้วครับ จะไปเครียดจนเลยเถิดไปทำไมให้รกหัว เพราะความสุขของการถ่ายภาพคือความสุขของการได้กดชัตเตอร์บันทึกภาพจากกล้องที่เรารักครับ
ช่างภาพในดวงใจ
คือคุณทอม เชื้อวิวัฒน์ เพื่อน ๆ บางคนอาจไม่รู้จัก แต่ เป็นช่างภาพที่จุดประกายให้ผมชอบและสนุกกับการถ่ายภาพ เสียดายที่ตอนนั้นนิสัยไม่ดีมีแต่ความขี้เกียจอ่านเพื่อศึกษา ก็เลยไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรจริงจัง ประเภทชอบแต่ไม่เรียนรู้ เพื่อน ๆ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเป็นอันขาดนะครับถ้ารักจะเป็นคนถ่ายรูปที่ดีอย่าให้ ความเฉื่อยแฉะมาครอบงำอย่างผม ถ้าอยากรู้จักตัวตนของคุณทอมฯ ลอง search หาใน google ก็น่าจะมีข้อมูลอยู่บ้าง
|
เคล็ดลับการถ่ายภาพของผม ไม่ทราบว่าเป็นเคล็ดลับหรือเปล่า คือ
เวลาไปไหนก็ตามผมมักจะพกกล้องไปด้วย เพราะบางเหตุการณ์เราอยากบันทึกภาพไว้เพราะหาโอกาสยากที่จะมีจังหวะหรือสิ่งแวดล้อมแบบนั้นแบบนี้ ถ้าไม่มีกล้องมันก็ทำให้รู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกัน ถ้าไปไหนแบบไม่ได้นั่งรถส่วนตัว ผมก็จะพกเจ้า Sony ใส่กระเป๋ากางเกง แต่ถ้าเอารถไปด้วยก็จะเพิ่ม เจ้า Lumix ไปเป็นเพื่อนด้วย เพราะบางทีเราไปในสถานที่เช่นตลาด หรือบนรถเมล์ กล้องเล็กอย่าง Sony นี่ คล่องตัวมาก แต่ก็ต้องทำใจเรื่องมุมมองว่าอาจไม่ดีตามสายตาของคนทั่วไป แต่ถ้าใช้ Lumix ซึ่งเป็นกล้องที่ optical zoom ค่อนข้างสูง (18X) ก็จะถ่ายมุมกว้างแล้วมา crop เอาทีหลัง เพราะความชัดลึกจะมากด้วยและพอเรามา crop หรือ จัดองค์ประกอบก็จะไม่เสียความละเอียดของภาพไปเท่าไหร่ ทำให้สามารถเปลี่ยนมุมมองจากรูปที่ถ่ายมาได้ โดยอาศัยเรียนรู้จากสื่อต่าง ๆ โดยเฉพาะเว็บ photonovice นี่ ต้องบอกเลยว่าจากการมาขลุกอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง ช่วยผมได้มากทีเดียว เพียง แต่ตัวเองยังรู้สึกว่าทำไม่ได้ดีเท่าที่ควรอาจเป็นเพราะชุ่ยกับการซึมซับ ความรู้ก็เป็นได้ ก็คงต้องขยันให้มากกว่านี้กับการใช้เวลาถ่ายรูปตามโอกาสและสุขภาพจะอำนวย เพื่อเพิ่มประสบการณ์ไปเองเรื่อย ๆ
(บน)เป็นความบังเอิญก็ว่าได้ ที่ภาพบัวในสระนี้ มาเข้ากับบัว ๓ เหล่า ตามคำสอนพระพุทธองค์ ผมกำลังคิดจะนำไปขยายใส่กรอบไว้เตือนสติอยู่เหมือนกัน
| | 
(บน) รูปนี้ตอนหาไอเดียถ่ายส่งประกวดในเว็บนี้แหละ มาดูทีไรก็ยังรู้สึกชอบและดีใจที่ตัวเองคิดไอเดียนี้ได้
|
จากการที่มีนิสัยไม่ค่อยเข้าท่าตรงที่ไม่ชอบอะไรที่มันเรื่องมากหรือมีพิธีรีตอง จึงได้หันมาใช้คอมแพ็คอย่างจริงจัง แล้วก็ search หา คำว่า คอมแพ็คนี่แหละ ถ้าจำไม่ผิดนะ แล้วก็มาเจอ photonovice.com เข้า ก็ลองอ่านความคิดเจ้าของบ้านอู เออ! แฮะ เข้าท่าว่ะ เจ้าของบ้านมันใจถึงแฮะ วงการเขามีเว็บ Dslr กันเป็นว่าเล่น ไอ้หมอนี่มันกล้าใช้ได้ ก็ลองสมัครดู สมัครไปอย่างงั้นแหละไม่ได้คิดหรอกว่าจะต้องสิงสถิตย์อยู่นี่จนถึงตอนนี้ ก็ขอบอกเพื่อน ๆ ที่ชอบคอมแพ็คแล้วมาเจอเว็บนี้โดยทางใดทางหนึ่งก็ตาม แล้วติดหนึบอยู่ที่นี่ ขอ ให้รู้เถอะครับว่านั่นแหละคือเพื่อนชอบความเป็นคอมแพ็คจริง ๆ และเว็บนี้ก็มีคนดูแลที่พร้อมจะเอื้อเฟื้อความรู้เพื่อเพื่อน ๆ ทุกคนที่เข้ามาเป็นสมาชิก
(บน) ถ่ายที่ชายทะเลหัวหินตอนค่ำ เป็นการลองถ่ายแบบเล่นกับแสงไฟบนเรือที่ลอยลำอยู่กลางทะเล
ให้เป็นอาร์ตนิด ๆ ตามความคิดตัวเอง
(บน) วัดยโยธรฯ ช่วงที่แดดและฟ้าเป็นใจมาก ๆ ในสถานที่แบบนี้บางทีเราต้องรอใจเย็นอยู่เหมือนกันที่จะไม่ให้มีคนมาอยู่ใน ภาพ หากวัตถุประสงค์เราต้องการให้เห็นแต่ภาพของแบบโดด ๆ
(บน) ถ่ายที่ศุนย์ประชุมสิริกิตติ์ช่วงงานแสดงอุปรากรจีน ชอบเพราะแม้ใส่หน้ากากแต่ดูเหมือนคนแสดงแฝงอารมณ์ดุดันอยู่ด้วยลึก ๆ อีกอย่างที่ฝากไว้นิดคือ ควรคัดเลือกรูปที่เราคิดว่าดีมาอัดเก็บใส่อัลบั้มไว้ด้วยก็ดีนะครับ เพราะถ้าเราคิดแต่ว่าจะเก็บไว้ในไฟล์คอมฯ หรือ write ลงแผ่นไว้ เมื่อเวลาผ่านไปนาน ๆ อาจเสียดายภายหลังนะครับถ้าไฟล์มันเสีย หรือแผ่นเสื่อมสภาพ สิ่งที่บันทึกเป็นความทรงจำไว้มันก็ไม่เหลือ การเก็บใส่อัลบั้มไว้ สะดวกต่อการมาเปิดดูภายหลังไม่ว่าจะในหมู่เพื่อนหรือญาติ แล้วได้พูดคุยกันถึงบรรยากาศเก่า ๆ นั่นแหละครับ เสน่ห์ของการถ่ายรูปเพื่อบันทึกสิ่งดี ๆ
